از شماره 93 زمستان 1400، به پیشنهاد استاد عزیزم، سرکار خانم دکتر کامران، مشاور محترم نشریه پیک دانش، مدیر مسئول و سردبیر نشریه پیک دانش شدم و با همکاری دانشجویان مشتاق و علاقمند تاکنون هر فصل با انتشار یک شماره ادامه دادیم. در این مدت علاوه بر ویراستاری، نقش نویسنده و مترجم در نشریه نیز عهدهدار بودم که باعث شد در جشنواره تیتر 13، جشنواره سراسری رسانه و نشریات دانشجویی، شرکت کرده و برای مقاله "سایهاب، کلاغ سیاه سارق مقالات علمی" رتبه سوم (آثار برگزیده - مقاله علمی علوم انسانی) را به دست آوردم. باید اعتراف کنم که خیلی کارنابلد بودم و آگاهی کمی از قوانین و دستورالعملهای نشر داشتم. هرچند دوره گذراندیم و در آزمون وزارت علوم شرکت کردیم، اما افراد زیادی در این راه به من کمک کردند که ذره ذره کار را بهبود دهیم. اکنون پس از دو سال و اندی تجربه، تمام تلاشم در مکتوب کردن این تجربیات و انتقال آن به افراد بعدی است.خیلی خوشحالم که دانشجوی فعال و پر از انگیزه دیگری به نام سرکار خانم مهسا حاجیعلی، از ویژه نامه بیست و یکیمین همایش علمی منابع دیجیتال و سرقت علمی، و شماره صدم نشریه سمت سردبیری نشریه را عهدهدار شدند و همکاری جدیدی را با یکدیگر شروع کردیم. هم اکنون در انتظار گردآوری مطالب برای دهمین نشریه از شروع کار من با آن و شماره 102 - بهار 1403 هستیم.شایان ذکر است سیزدهمین جشنواره سراسری رسانه و نشریات دانشجویی باهدف فراهمآوردن فضای رقابتی و پویا، با شعار «برای ایران بنویسیم» در دو بخش اصلی رقابتی و جانبی و ۵ بخش فرعی از زمستان ۱۴۰۲ کار خود را آغاز کرد و در اردیبهشت ۱۴۰۳ پس از داوری آثار به انتخاب آثار و معرفی نشریات برگزیده پرداخت. به گفته دبیر این جشنواره، داوری در دو مرحله انجام شد و

اولین کتابهایی که از پل استر خواندم به نیمه اول سالهای 1380 برمیگردد. آنقدر داستان و محیط آن برایم عجیب بود که انگار به جهانی ناشناخته پرتاب شده بودم. آن ادبیات جادویی که از آن نام میبرند برایم در همین کتابها بود. گیجی و ابهامی که در خواندن داستان داشتم لذتبخش بود و تمرکز زیادی میطلبید. فکر کنم یکی از کسانی باشم که چاپهای اول کتابهای کشور آخرینها، کتاب خاطرات زمستان، سهگانه نیویورک، دیوانگی در بروکلین و شب پیشگویی را دارم. آنقدر شیفته شده بودم که چند طرح با آبرنگ از چهره نویسنده کشیدم. البته فقط آخرین که بهترین هم بود را نگهداشتم. ناگفته نماند که استادم هم دستی به آن کشیده که جذاب درآمده است. دفترچه سرخ را که خواندم تا مدتها در لوازم تحریریها به دنبال یک دفتر کوچک با جلد قرمز بودم که با خودم این طرف و آن طرف ببرم و جملاتی که به فکرم میرسد را در آن بنویسم. با فوت او در این ماه، اغلب به آن روزها فکر کردم و این که چه شد که دیگر آنقدر کتابهایش را دوست ندارم.شاید بشود گفت از زمانی که با موراکامی آشنا شدم آن هم از بهترین داستانش، کافکا در ساحل، جادوی استر به یکباره از بین رفت. موراکامی از دنیایی مینوشت که با آن آشنایی نداشتم. از ژاپنی که نمیشناختم. هرچند در آن ژاپنی که موراکامی معرفی میکند، همگی موسیقی بلوز گوش میدهند و آلبومی از بیتلزها دارند و با ادبیات غربی سرو کار دارند، دقیقاً همان چیزهایی که خود ژاپنیها را علیه او شورانده است. با این حال یک غریبی خاصی در آثار داستانی موراکامی وجود دارد که زیر دندان من مزه داده است. یک جور بیگانگی با محیط، آدمها و روابط آنها. به دلیل این که نویسنده پرفروشی است، ناشران مختلف یک عالمه کتاب داستان کوتاه از او را به فروش میر